Goeieavond buurman/vrouw!

Goeieavond buurmanvrouw!

Afgelopen zaterdag deden we iets leuks, een initiatief om eens te weten te komen wie zo allemaal in ons gebouw woont, dat vonden we meer dan nodig. Daarom organiseerden we een “bewonersfeestje”. Stijn maakte heerlijke hapjes waarvan we zelf al duchtig hadden gesmuld alvorens ook maar iemand de kans kreeg hetzelfde te doen. Ook drank was er genoeg voor heel de blok!

Zeven uur ’s avonds, het aanvanguur van ons bewonersfeestje. Vol spanning, met de deur geopend en een papier op die deur geplakt met “wees welkom”, wachtten we op onze buren. De zenuwen waren gespannen… Om kwart na zeven was er nog geen levende ziel te bekennen. Om het allemaal niet te “gemaakt” te laten lijken, keken we dan maar even tv.

8 uur, nog steeds niemand…. Lichtjes verontrust, aten we nog een beetje van de hapjes, waarvan 1 soort al helemaal op was. Kwart na 8, een deur die opengaat, iemand op de trap…. Jaja, de eerste buren! En jawel, inderdaad, vanaf dan zijn er uit de meeste appartement wel degelijk mensen binnengevallen in onze woonst. Uiteindelijk hadden we toch een man of 7 op bezoek, en werd het allemaal nog zeer geslaagd! Rond 12 uurwas het voor de meesten tijd om terug huiswaarts te keren. Iedereen kwam dan ook speciaal van zeer ver om bij ons een biertje of wijntje te komen drinken…

We genoten nog gezellig na, en leven hoogstwaarschijnlijk nog lang en gelukkig!

magische klanken

Met de magische folkklanken van Värttinä sluit ik de dag af. De huisgenoot, die ondertussen ook tot de werkende mensheid behoort, slaapt misschien al. Het gebeurt wel vaker dat de dag voor de ene al wat langer duurt dan voor de andere, of anders gezegd, dat de nacht wat korter is voor de ene dan voor de andere. Wat vandaag absoluut gelijklopend was? De onweerstaanbare drang om het glas, verzameld over enkele maanden, weg te gaan brengen. Met elk een zak of twee aan de arm stapten we moedig naar de verlossende glasbakken toe, op dit ogenbluk omringd door kermisgedruis. De oliebollengeur oversteeg lichtjes die van de glasbakken, wat het wat aangenamer maakte om onze opruimplicht te vervullen. Jammer genoeg, of gelukkig misschien, hadden we geen geld bij. De zwier- en zwaaigoesting zat er bij mij meer dan ooit in. De huisgenoot overtuigen om samen eens compleet wild te gaan, was een iets moeilijkere taak, nog moeilijker zelfs dan met volle zware zakken glas naar de kermis gaan...
Zo, ik vertel mezelf nog eventjes slaapwel met een mooi dromerig slaaplied....

Nachtgroetje!

Getekend,

T
Bon, ik vertel mezelf slaapwel doormiddel van een mooi

Zie ze daar zitten

Zie ze daar zitten. Twintig voor twee. Plaats van het gebeuren: de living. De ene zou moeten slapen, de andere thesissen. Wat zou moeten is even niet belangrijk. Wat gebeurt wel. Samenwonen, babbelen. Genieten van een gezellig bij elkaar zijn. Bijna een rust die ze bij elkaar vinden. De ene zou het bijna vies vinden om dit te lezen, de andere hooguit melig.
Wat voorafging... na een caféetje te hebben gedaan, kwam de andere thuis rond tien na twaalf. Een voorzichtig geklop op de deur van de ene, die blijkbaar al wakker was. Schrik dat de sleutel nog op de deur zat, waardoor de andere niet zou zijn binnen gekunnen. De deur was gelukkig niet op slot. Nu de ene toch ook wakker was begonnen ze wat te babbelen. Koetjes, kalfjes, maar ook de graanoogst passeren de revue. Net zoals ze het wel eens over uiers durven hebben. Uiteindelijk babbelen ze nog wat in de zetel. Belanden zou al te wild geklonken hebben. Er wordt gebabbeld. De andere eet nog wat chips, hoe kan het ook anders. Ze praten nog wat verder... het wordt tegen tweeën. De andere wordt wat moe en moet naar het toilet. Het signaal om zich toch nog even achter het bureau te scharen.
Ze praten toch nog even verder alvorens de andere achter het bureau gaat zitten. Het lijkt er voor de andere meer op dat ie toch nog wat in België blijft. Helemaal zeker is het nog niet, maar de kans lijkt wel groter en groter. Voorzichtig begint de andere te onderhandelen bij de ene over wat een verlengd verblijf zou kosten. Hij doet een voorstel. Het wordt een eerlijk voorstel bevonden. Ze zullen het nog wel eens doorbabbelen.
De andere gaat terug achter zijn bureau zitten. Dat kan hij al goed. Nu nog het werken terwijl. Hij weet dat de ene muziek is aan het luisteren. Hij vraagt om het luider te zetten... Langzaamaan begint Sigur Ros de huiskamer te vullen. De andere vindt dat leuke muziek. Hij krijgt het idee van een blogpost. Schrijf het op voor het weer weg is. Morgenvroeg is vannacht niet.

Shake that...milk.

Die huisgenoot. Mezelf nestelend in thesiskommerenkwel, vond ik dat ik wel een milkshake verdiende...En zo geschiedde... Timmy ging stiekem om bananen, en maakte een grote kom milkshake...een geweldige manier van pauzeren.. en we hadden zowaar nog wat fruit binnen.

Nog zes weken min een dag te gaan voor mijn thesis... Als ik zo dadelijk nog een beetje lees ben ik zowaar op schema.

Arrivederci Hans!

De appel en de boom

Zo'n week geleden was het even glimlachen geblazen. Ik wou het toen neerschrijven, maar had het te druk met examens, dus werd het schrijven uitgesteld.

Als mijn papa mij naar Leuven voert vraagt hij vaak of ik mijn portefeuille, mijn sleutels en mijn gsm mee heb. Meestal beaam ik dat volmondig, een enkele keer grommel ik omdat ik die dingen natuurlijk mee heb. Soms vraagt mijn papa niet of ik die dingen mee heb... en kom ik in Leuven aan en liggen ze nog thuis. Ik let niet zo goed op mijn spullen, wordt wel eens gezegd.

Vorige week was papa even hier in het appartement. Hij is nog maar net de deur uit en ik zie... zijn heuptasje liggen op de kast. Ik wil hem bellen, en spurt tegelijkertijd naar het raam om hem toe te schreeuwen dat zijn heuptasje nog hier ligt. Hem tegemoet komend op de trap gaf ik hem helegans fier zijn heuptasje terug.

Koken, voetafdrukken en voortijdige heimwee

Ik vraag hem even om in de wokpan te gaan staan. Foto voor een powerpoint voor een sollicitatiegesprek waarbij een workshop wordt uitgewerkt rond koken en een ecologische voetafdruk. Hopen dat zijn voetafdruk niet te hard in de pan staat. We moeten er tenslotte nog mee koken.

Zes weken te gaan. Zes weken die hopelijk betrekkelijk snel een job opleveren...maar ook een thesis. Eentje waardoor ik mijn diploma kan bekomen. Eentje dat ik zelf ok vind, los van de mening van de rest van de wereld der promotoren. Zes lange weken. Nachtelijk werk. Af en toe eens de zon zien opkomen. Voorafgegaan door vogelgefluit. Weten dat het niet meer zo vaak gaat voorvallen dat je de zon ziet opkomen terwijl je achter je bureau zit. Tot je beseft dat dat misschien wel nog eens vrij snel gaat gebeuren.. in de winter, rond acht uur smorgens (om hoe laat komt de zon eigenlijk op in de winter?), op het bureau van je werkgever. Waarschijnlijk denk ik dan eens terug aan die o zo romantische thesistijd. Waarschijnlijk wel. Achteraf. Bezien.

hoe een man een andere man oppeppen kan, daar weten we alles van!

"Hoe doen jullie dat dan, zo elkaar opbeuren? Wel, hier is een mogelijk scenario:

18:00 uur, ik kom thuis, Stijn zit achter z'n pc. Ik mompel iets van "hey", hij doet hetzelfde. Na wat gegrommel tegen elkaar, begint de eerste z'n verhaal te doen. Uiteraard moet daarop gereageerd worden en er ontstaat al gauw een gesprek. Ik plof me neer op de grond in Stijn z'n kamer. De tweede doet z'n verhaal, en wederom dezelfde procedure. Daarna ga ik in bad, een bad geeft me weer de nodige kracht om de rest van de avond door te komen. Rodrigo y Gabriela weerklinken uit het kleine badkamerradiootje dat al heel wat te verduren gekregen heeft. Kreetjes zoals "arrrrribaaa!" en "ollééé!!", wat platte praat, een mopje, en voilà, de mannen zijn er weer helemaal klaar voor!

Tot zover deze aflevering van "het leven zoals het is, twee mannen onder 1 dak"...

Getekend,
T!