29 februari. Eén dag om de vier jaar. Schrikkeldag. Sommige mensen steken dan een tandje bij, andere mensen doen een hele dag niks, hier ten huize werd ie wat anders gevierd. Overdag werd er ziek gewezen, Stijn op het appartement, Timmy op zijn werk... Tot een uur of vijf.. Toen begonnen we te koken, was Stijn al naar de winkel geweest en waren de aardappelen geschild. We vermanden ons, schoven de ziekte even langs de kant, en gingen hard verder. Aangepaste muziek zoeken, de ovenschotel helemaal klaarmaken, een finishing touch met kaarsjes terwijl de rozen al in water stonden. Reden van dit alles? Twee dames kwamen op bezoek. Dames die we nu eens hadden wijs gemaakt dat we voor een klassevol diner gingen zorgen, en die we een andere keer lasagna beloofden... We probeerden er het eerste van te maken... Het eten en de inkleding werden gesmaakt, wij deden gespeeld bescheiden maar waren o zo fier... Intussen werd er 's avonds over van alles gepraat... van kalkoenen, tot het niets doen van ambtenaars en jeugdige liefdes... Stilaan ebde de tijd weg... samen met de helderheid.. en was het tijd om te gaan slapen.. Om na een welverdiende nachtrust op te staan... blij te zijn dat er nog overschot is van de ovenschotel, maar ook een berg afwas te zien staan. Die de huisgenoot nu, alweer op een helderige manier, aan het doen is...
Eén keer om de vier jaar zijn wij echt lief!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
bescheidenheid is ook echt niet nodig, het was helemaal af, en lekker! maar misschien moet ik niet te veel reclame maken, want jullie gaan anders nog veel werk krijgen :-)
bescheidenheid is ook echt niet nodig, het was helemaal af, en lekker! maar misschien moet ik niet te veel reclame maken, want jullie gaan anders nog veel werk krijgen :-)
Zeker als ge het twee keer zegt!
Zeker als ge het twee keer zegt!
sloebers
Een reactie posten