De appel en de boom

Zo'n week geleden was het even glimlachen geblazen. Ik wou het toen neerschrijven, maar had het te druk met examens, dus werd het schrijven uitgesteld.

Als mijn papa mij naar Leuven voert vraagt hij vaak of ik mijn portefeuille, mijn sleutels en mijn gsm mee heb. Meestal beaam ik dat volmondig, een enkele keer grommel ik omdat ik die dingen natuurlijk mee heb. Soms vraagt mijn papa niet of ik die dingen mee heb... en kom ik in Leuven aan en liggen ze nog thuis. Ik let niet zo goed op mijn spullen, wordt wel eens gezegd.

Vorige week was papa even hier in het appartement. Hij is nog maar net de deur uit en ik zie... zijn heuptasje liggen op de kast. Ik wil hem bellen, en spurt tegelijkertijd naar het raam om hem toe te schreeuwen dat zijn heuptasje nog hier ligt. Hem tegemoet komend op de trap gaf ik hem helegans fier zijn heuptasje terug.

Koken, voetafdrukken en voortijdige heimwee

Ik vraag hem even om in de wokpan te gaan staan. Foto voor een powerpoint voor een sollicitatiegesprek waarbij een workshop wordt uitgewerkt rond koken en een ecologische voetafdruk. Hopen dat zijn voetafdruk niet te hard in de pan staat. We moeten er tenslotte nog mee koken.

Zes weken te gaan. Zes weken die hopelijk betrekkelijk snel een job opleveren...maar ook een thesis. Eentje waardoor ik mijn diploma kan bekomen. Eentje dat ik zelf ok vind, los van de mening van de rest van de wereld der promotoren. Zes lange weken. Nachtelijk werk. Af en toe eens de zon zien opkomen. Voorafgegaan door vogelgefluit. Weten dat het niet meer zo vaak gaat voorvallen dat je de zon ziet opkomen terwijl je achter je bureau zit. Tot je beseft dat dat misschien wel nog eens vrij snel gaat gebeuren.. in de winter, rond acht uur smorgens (om hoe laat komt de zon eigenlijk op in de winter?), op het bureau van je werkgever. Waarschijnlijk denk ik dan eens terug aan die o zo romantische thesistijd. Waarschijnlijk wel. Achteraf. Bezien.