magische klanken

Met de magische folkklanken van Värttinä sluit ik de dag af. De huisgenoot, die ondertussen ook tot de werkende mensheid behoort, slaapt misschien al. Het gebeurt wel vaker dat de dag voor de ene al wat langer duurt dan voor de andere, of anders gezegd, dat de nacht wat korter is voor de ene dan voor de andere. Wat vandaag absoluut gelijklopend was? De onweerstaanbare drang om het glas, verzameld over enkele maanden, weg te gaan brengen. Met elk een zak of twee aan de arm stapten we moedig naar de verlossende glasbakken toe, op dit ogenbluk omringd door kermisgedruis. De oliebollengeur oversteeg lichtjes die van de glasbakken, wat het wat aangenamer maakte om onze opruimplicht te vervullen. Jammer genoeg, of gelukkig misschien, hadden we geen geld bij. De zwier- en zwaaigoesting zat er bij mij meer dan ooit in. De huisgenoot overtuigen om samen eens compleet wild te gaan, was een iets moeilijkere taak, nog moeilijker zelfs dan met volle zware zakken glas naar de kermis gaan...
Zo, ik vertel mezelf nog eventjes slaapwel met een mooi dromerig slaaplied....

Nachtgroetje!

Getekend,

T
Bon, ik vertel mezelf slaapwel doormiddel van een mooi